Εξορκισμός...

Η συνέπεια στις εμφανίσεις μου, δεν είναι αυτό που θα έλεγα ότι με χαρακτηρίζει. Κι αν κάποτε συμβεί, σημαίνει ότι έχω εθιστεί, στην παρουσία. Κι αυτό δεν είναι καλό σίγουρα για μένα, αλλά ούτε και για αυτόν που με διαβάζει.
Χαζή εισαγωγή, έτσι απλά για να απολογηθώ στον εαυτό μου.
Ένιωσα την ανάγκη να γράψω κάτι για μένα, ύστερα από τόσο καιρό.
Έτσι μπας και ξορκίσω την μιζέρια που με έχει κυριεύσει το τελευταίο διάστημα.
Και το αστείο είναι ότι δεν ξέρω τι θέλω να πω.
Δε θέλω να γκρινιάξω πάλι. Βαρέθηκα κι εγώ η ίδια να ακούω τον εαυτό μου.
Θα θελα να μπορώ να γελάω αβίαστα και να μη νιώθω τύψεις κάθε φορά που μου συμβαίνει.
Θα θελα να μπορώ να λέω την άποψη μου, χωρίς να νιώθω ότι θα τιμωρηθώ με τον όποιο τρόπο αμέσως μετά. (Ωραία δικαιώματα έχουμε)
Θα θελα να μπορώ να αγνοήσω τα ψέματα που ακούω καθημερινά.
Θα θελα να ζω σε έναν κόσμο που να μη χρειάζεται να διεκδικείς τα αυτονόητα.
Διαβάζω τις γραμμές που έχω γράψει κι ακόμη κι εμένα μου φαίνονται αστείες…
Πως αλλάζουν τα πάντα ξαφνικά. Πόσο εύκολο είναι να γίνεις κυνικός…
Πόσο ακόμη πιο εύκολο είναι να γίνεις απαθής.
Κουρνιάζω στις αναμνήσεις μου, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να θυμάμαι τα συναισθήματα.
Σκέφτομαι πολλές φορές ότι μου λείπει.
Άλλες τόσες λέω στον εαυτό μου, πως πλέον έχω τη δύναμη να ζω έχοντας γνώση της απουσίας του.
Κάποιες άλλες λυγίζω και αντιδρώ σαν παιδάκι που του πήραν τη κούκλα του.
Τις περισσότερες, αποφεύγω να τον σκέφτομαι.
Για να μη θυμάμαι ότι μια φορά και ένα καιρό υπήρχαν συναισθήματα…
Και μάλιστα έντονα….