Εξορκισμός...

Η συνέπεια στις εμφανίσεις μου, δεν είναι αυτό που θα έλεγα ότι με χαρακτηρίζει. Κι αν κάποτε συμβεί, σημαίνει ότι έχω εθιστεί, στην παρουσία. Κι αυτό δεν είναι καλό σίγουρα για μένα, αλλά ούτε και για αυτόν που με διαβάζει.
Χαζή εισαγωγή, έτσι απλά για να απολογηθώ στον εαυτό μου.
Ένιωσα την ανάγκη να γράψω κάτι για μένα, ύστερα από τόσο καιρό.
Έτσι μπας και ξορκίσω την μιζέρια που με έχει κυριεύσει το τελευταίο διάστημα.
Και το αστείο είναι ότι δεν ξέρω τι θέλω να πω.
Δε θέλω να γκρινιάξω πάλι. Βαρέθηκα κι εγώ η ίδια να ακούω τον εαυτό μου.
Θα θελα να μπορώ να γελάω αβίαστα και να μη νιώθω τύψεις κάθε φορά που μου συμβαίνει.
Θα θελα να μπορώ να λέω την άποψη μου, χωρίς να νιώθω ότι θα τιμωρηθώ με τον όποιο τρόπο αμέσως μετά. (Ωραία δικαιώματα έχουμε)
Θα θελα να μπορώ να αγνοήσω τα ψέματα που ακούω καθημερινά.
Θα θελα να ζω σε έναν κόσμο που να μη χρειάζεται να διεκδικείς τα αυτονόητα.
Διαβάζω τις γραμμές που έχω γράψει κι ακόμη κι εμένα μου φαίνονται αστείες…
Πως αλλάζουν τα πάντα ξαφνικά. Πόσο εύκολο είναι να γίνεις κυνικός…
Πόσο ακόμη πιο εύκολο είναι να γίνεις απαθής.
Κουρνιάζω στις αναμνήσεις μου, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να θυμάμαι τα συναισθήματα.
Σκέφτομαι πολλές φορές ότι μου λείπει.
Άλλες τόσες λέω στον εαυτό μου, πως πλέον έχω τη δύναμη να ζω έχοντας γνώση της απουσίας του.
Κάποιες άλλες λυγίζω και αντιδρώ σαν παιδάκι που του πήραν τη κούκλα του.
Τις περισσότερες, αποφεύγω να τον σκέφτομαι.
Για να μη θυμάμαι ότι μια φορά και ένα καιρό υπήρχαν συναισθήματα…
Και μάλιστα έντονα….

Πάνε και αυτές οι διακοπές! Όπως οι Κυριακές ένα πράγμα!

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάθε φορά που εγκαταλείπουμε ένα μέρος που έχουμε επισκεφτεί μας πιάνει κατάθλιψη. Λίγο πριν φύγουμε για το λιμάνι με κυρίευσε αυτό ακριβώς το συναίσθημα. Αναρωτήθηκα, αν είναι η γνωστή μελαγχολία που μας πιάνει με οτιδήποτε τελειώνει ή μήπως μου χτυπάει κανένα περίεργο καμπανάκι. Ξέρεις από εκείνα που σου λένε: «Εγώ πότε θα γίνω μάνα», «Εγώ πότε θα κάνω σοβαρή σχέση», «Εγώ πότε θ’ αλλάξω δουλειά», «Εγώ πότε θ’ ασχοληθώ περισσότερο με τον εαυτό μου» κι όλα τα λοιπά συναφή. Το δικό μου καμπανάκι νομίζω πως έλεγε «Εγώ πότε θα την κάνω προς την ελληνική επαρχία». Η αλήθεια είναι ότι τελευταία, το μελετάω πολύ το θέμα, να πάω στο ύπαιθρο να φυτεύω ραπανάκια, ή στη Σαντορίνη να φυτεύω κάππαρη, whatever! Από την άλλη, κάθε φορά που αγγίζω τα όρια μου και λέω ότι το επόμενο πρωί μετακομίζω, κάνω ένα κρύο ντους-όπως όταν ερεθίζονται τα’ αγοράκια ένα πράγμα- και συνέρχομαι! Γιατί ok, καλό το οξυγόνο, καλή η ποιότητα ζωής και το λιγότερο άγχος, αλλά προσωπικά, αυτό που σε ξέρουν όλοι με το μικρό σου όνομα και ξέρουν τι έκανες το προηγούμενο βράδυ-ακόμα κι αν ήσουν κλειδαμπαρωμένος σπίτι σου και σβηστά τα φώτα και μίλαγες τη νοηματική- εγώ δεν το έχω. Επίσης δεν έχω τη συνάρτηση του προηγουμένου, τα γνωστά σε όλους ταμπελάκια, βλέπε: μπεκρής (με δύο ποτά έχεις χαρακτηριστεί), τσουλίτσα (τόλμησες και κοίταξες άνδρα στα μάτια), αδερφή (για ευνόητους λόγους), ξινή (γιατί τα λες χύμα), γεροντοκόρη (πάει ασορτί με το προηγούμενο) και τα λοιπά συναφή. Και πριν βιαστείς να πεις το κείμενο αφοριστικό, θα σου πω ότι όντως έχω μεγαλώσει στην πόλη και δεν έχω συμβιβαστεί με αυτό τον τρόπο ζωής, αλλά ακριβώς τα ίδια πράγματα ακούω και απ’ όλους τους φίλους μου που έχουν γεννηθεί, μεγαλώσει κι εγκαταλείψει δια παντός την ελληνική επαρχία. Κι αν δε σου φτάνουν όλα αυτά, άντε σου λέω εγώ ότι είσαι γερό σκαρί και την παλεύεις και δεν σε αγγίζουν τα κακεντρεχή σχόλια. Με τη βαρεμάρα πως την παλεύεις; Δυο μαγαζιά υπάρχουν όλα κι όλα- καλά υπερβάλω-άντε πες 20, σε ένα μήνα τα πέρασες όλα. Μετά; Ξέρω, θα μου πεις, συγγνώμη ρε κοπελιά, εσύ έχεις πάει σε όλα τα μαγαζιά της Αθήνας; Όχι, αλλά και μόνο που έχω την δυνατότητα μου είναι αρκετό. Κι άντε και πες ότι είσαι και κολληματίας και σ’ αρέσει το στόρι της νύχτας έτσι, το σέβομαι κι αυτό. Στο σοβαρότερο απ’ όλα για πες μου τι θα κάνεις; Κι εννοώ τις ευκαιρίες για δουλειά. Εντάξει είπαμε, καλή η κηπουρική, αλλά όχι για πάντα. Και καλά τα δημιουργικά τυπάκια, κάτι θα βρουν να κάνουν, όλοι οι υπόλοιποι, πως θα την βρουν την άκρη;;; Θα κρατάνες αγροτικό ημερολόγιο; Ok, παιδιά, δε μου χρειάστηκε καν το κρύο ντους αυτή τη φορά. Αθήνα και πάλι, Αθήνα, με το καυσαεριάκι της, το άγχος και την κίνηση, τα μπαράκια στην Καρύτση, τη δουλειά μας, τους φίλους μας, τη ζωή μας. Καλή η επαρχία και τα νησιά μας, αλλά για λίγο, τόσο λίγο ώστε να φορτίσεις μπαταρίες και να γυρίσεις στο αγαπημένο σου μπαράκι να τα πιεις και να σχολιάσεις την θέα που σου έκοβε την ανάσα δυο μέρες πριν!

New entry

Και κάπως έτσι ένα μουντό απόγευμα της άνοιξης αποφάσισα να εκθέσω τον εαυτό μου ανεπανόρθωτα. Η αλήθεια είναι ότι όλοι γύρω μου μου λένε, πως το μόνο που κάνω είναι να ασχολούμαι με τον εαυτό μου. Εντάξει δεν έχουν κι άδικο, αλλά τι να κάνω, αφού το θέμα είναι τόσο ενδιαφέρον και ενίοτε αστείο; Να ασχοληθώ με τι άλλο; Με την οικονομική κρίση; Με την φορολόγηση ή όχι της εκκλησίας; Με τους φόρους που αυξάνονται και πληθύνονται; Με τις πορείες στο κέντρο; Με τους Γερμανούς που μας κράζουν; Με την εγκληματικότητα, που χτυπάει κόκκινα-λόγω πείνας πια; Ε όχι! Αρνούμαι! Κι αρνούμαι πεισματικά να μπω σε αυτό το τρυπάκι! Όσο μπορώ να ασχολούμαι με τον υπέροχο εαυτό μου και το γέλιο που μου προκαλεί-βλέπεις είμαι κι οικονομική, δε χρειάζεται να με κάνεις να γελάσω, το καταφέρνω μόνη μου- θα συνεχίσω να το κάνω. Γιατί ξέρεις τι γίνεται, δεν έχω πρόβλημα να γελάσω με μένα, γι αυτό έχω και το δικαίωμα να γελάσω και με τους άλλους. Με τη σοβαροφάνεια έχω τσακωθεί εδώ και χρόνια. Και ξέρεις και κάτι ακόμα, πριν προλάβεις εσύ να με κρίνεις, έχω ήδη εντοπίσει η ίδια, τα λάθη και τις αδυναμίες μου. Άλλες επιλέγω να τις κρατήσω και άλλες να τις αλλάξω. Είναι που μ’ αρέσουν οι άνθρωποι με ελαττώματα. Τους θεωρώ πιο γήινους, πραγματικούς βρε αδερφέ.
Ξέρω αναρωτιέσαι τι έχω να σου πω κι εγώ από τη ζωή μου. Τι θέλω κι εγώ να ανεβάσω άλλο ένα ιστολόγιο που δεν έχει να πει τίποτα.
Να σου πω την αλήθεια, προσωπικό απωθημένο είναι.
Έτσι, γιατί μου ‘κατσε ρε παιδί μου.
Και να σου πω και κάτι άλλο, σ’ αρέσει δε σ’ αρέσει, λίγο με νοιάζει.
Δε το κάνω για σένα. Για πάρτη μου το κάνω.
Κι αν με πεις επιθετική και ψωνάρα, δίκιο θα έχεις.
Κι εγώ έτσι θα μ’ έλεγα, αλλά είναι που δε μαζεύεται η ρημάδα η γλώσσα μου.
Να σου πω και κάτι τελευταίο, αν έκανες τον κόπο να φτάσεις μέχρι το τέλος.
Δεν ξέρω αν θα συνεχίσω να γράφω, οπότε μπορεί και να γλιτώσεις σύντομα από μένα! ;-)