New entry

Και κάπως έτσι ένα μουντό απόγευμα της άνοιξης αποφάσισα να εκθέσω τον εαυτό μου ανεπανόρθωτα. Η αλήθεια είναι ότι όλοι γύρω μου μου λένε, πως το μόνο που κάνω είναι να ασχολούμαι με τον εαυτό μου. Εντάξει δεν έχουν κι άδικο, αλλά τι να κάνω, αφού το θέμα είναι τόσο ενδιαφέρον και ενίοτε αστείο; Να ασχοληθώ με τι άλλο; Με την οικονομική κρίση; Με την φορολόγηση ή όχι της εκκλησίας; Με τους φόρους που αυξάνονται και πληθύνονται; Με τις πορείες στο κέντρο; Με τους Γερμανούς που μας κράζουν; Με την εγκληματικότητα, που χτυπάει κόκκινα-λόγω πείνας πια; Ε όχι! Αρνούμαι! Κι αρνούμαι πεισματικά να μπω σε αυτό το τρυπάκι! Όσο μπορώ να ασχολούμαι με τον υπέροχο εαυτό μου και το γέλιο που μου προκαλεί-βλέπεις είμαι κι οικονομική, δε χρειάζεται να με κάνεις να γελάσω, το καταφέρνω μόνη μου- θα συνεχίσω να το κάνω. Γιατί ξέρεις τι γίνεται, δεν έχω πρόβλημα να γελάσω με μένα, γι αυτό έχω και το δικαίωμα να γελάσω και με τους άλλους. Με τη σοβαροφάνεια έχω τσακωθεί εδώ και χρόνια. Και ξέρεις και κάτι ακόμα, πριν προλάβεις εσύ να με κρίνεις, έχω ήδη εντοπίσει η ίδια, τα λάθη και τις αδυναμίες μου. Άλλες επιλέγω να τις κρατήσω και άλλες να τις αλλάξω. Είναι που μ’ αρέσουν οι άνθρωποι με ελαττώματα. Τους θεωρώ πιο γήινους, πραγματικούς βρε αδερφέ.
Ξέρω αναρωτιέσαι τι έχω να σου πω κι εγώ από τη ζωή μου. Τι θέλω κι εγώ να ανεβάσω άλλο ένα ιστολόγιο που δεν έχει να πει τίποτα.
Να σου πω την αλήθεια, προσωπικό απωθημένο είναι.
Έτσι, γιατί μου ‘κατσε ρε παιδί μου.
Και να σου πω και κάτι άλλο, σ’ αρέσει δε σ’ αρέσει, λίγο με νοιάζει.
Δε το κάνω για σένα. Για πάρτη μου το κάνω.
Κι αν με πεις επιθετική και ψωνάρα, δίκιο θα έχεις.
Κι εγώ έτσι θα μ’ έλεγα, αλλά είναι που δε μαζεύεται η ρημάδα η γλώσσα μου.
Να σου πω και κάτι τελευταίο, αν έκανες τον κόπο να φτάσεις μέχρι το τέλος.
Δεν ξέρω αν θα συνεχίσω να γράφω, οπότε μπορεί και να γλιτώσεις σύντομα από μένα! ;-)